De elektronische camera staat aan de zijkant van het balkonvenster. Het ding staat op een zware driepikkel en het objectief werd met een metalen plaat op de ruit gemonteerd. Onbeweeglijk gericht. De camera wordt bestuurd door de computer. Om de tien minuten maakt hij een foto en die komt meteen op het world wide web. Iedereen kan dan zien hoe het is in Oostende. Het adres is: www.aanzee.be.

Het kader werd voor eens en altijd vastgelegd. We zien nog net de neus van het Kursaal, de grote boot vaart zowat op de horizon en die bevindt zich op twee derde van het beeld, netjes horizontaal. Op de voorgrond maakt de dijk een brede boog rond de brokkelige stenen van een geweldig appartementsgebouw, waarvan we rond de middag alleen de schaduw zien. Er zijn de golfbrekers, evenwijdig met de horizon en links in de hoek ligt onze Noordzee braaf te wezen. De kleuren zijn flets, het beeld is onscherp.

Deze foto is meer dan een ordinair weerbericht. We zien de wolken, de schemer, de onscherpte van de schaduwen. We zien hoe de mensen gekleed zijn, hoe ze zich bewegen in de wind, met hoeveel ze zijn. We zien de aan- of afwezigheid van plassen, de lichtvlekken op het strand. Zelfs bij dit onscherpe beeld wordt Oostende voelbaar. Duizenden mensen kennen deze site al, mensen uit vele landen met heimwee naar Oostende kijken ernaar en ook de toeristen van één dag, nog voor ze zich opkleden voor de reis.

De foto wordt gemaakt vanuit een historisch gebouw. Enkele villa's van rond de vorige eeuwwisseling staan er nog. Op deze plek maken ze deel uit van een hogeschool, ze worden -- helder gerenoveerd -- gebruikt als logement voor studenten.

De hogeschool ligt even buiten de stad, maar de camera kijkt om. In die richting zijn er ook de Thermen, het zwembad en de Venetiaanse Gaanderijen. Omdat de camera op de tweede verdieping staat, herkennen we de mensen niet, ze worden klein in het landschap. Het zijn figuurtjes die bestaan uit een handvol pixels. Het geheel wordt een impressionistisch tafereel. Een tijdelijk verschijnsel. Tien minuten is te lang om naar een onscherpe foto te kijken, één blik volstaat om de situatie in te schatten, daarna is die foto niet meer nodig. Hij mag gewist worden.

Maar de computer heeft een selectief geheugen. Hij is zo geprogrammeerd dat hij elk halfuur een foto bewaart. Zo kan je bekijken hoe -- in grote lijnen -- het voorbije etmaal verliep, met veel of weinig donkerte en stromen mensen, of geen hond.

De zee maakt de stad tot een speelgoedstad. Op deze plek worden de dingen kleiner en frivoler, zelfs de zware boot ziet er liefelijk uit, en de machtige constructie rond de havengeul is een lichtvoetig pad voor verliefde paartjes. De wijde lucht overstraalt dit beeld, de horizon is zelden scherp, de foto is gemaakt om te bekijken met een zonnebril.

Dit is bijdrage 2 uit de reeks "DE SJIMPANSEE IS ZIEK VAN DE ZEE", "De Standaard", 12 juli 2001.